من شايستهي اين همه لطف خدا نبودم. شايستهي اين همه احساس خوشبختي و خوشحالي و شادماني نبودم. قدر همهي اين لحظهها را … كاش بدانم.
شكرگزاري، و البته نهايت شكرگزاري، با كاش گفتن و آرزوي دور و دراز كردن و حتي آرزوي بيرسيدن كردن نميخواند، اما آدم بودن يعني همين. و متوسط بودن يعني همين.
هم شكر ميگويم و هم كاش. شكر. كاش. شكر كه همين اندازه و همين چند ساعت در بهشت بودم. و كاش هميشگي بود. و كاش مال من بودي.
