شش ساله که بودم، شیراز دورترین جای دنیا بود.
در ده سالگیام فهمیدم هیچ جای دنیا دور نیست.
و امروز، تهران دورترین جای دنیاست؛ خیلی دور. و شیراز، حتی دورتر از دورتر از دورترین.
یک پیشنهاد
پراکندهها- وقتی خلیفه کشی باب شود«خلیفه کشان دلشان به حال اسلام نسوخته بود و بصیرت و معرفت و امام شناسی نداشتند. همین ها یک روز علیه حضرت علی هم شمشیر کشیدند که صلح و حکمیت را باید بپذیری!»
- مغالطات سیاسی؛ یک: مغالطهی خودت هم«این مغالطه شیوع بسیاری دارد و وقتی به کار میرود که شخصی به دیگری اعتراض کند و خطایی را به او تذکر دهد، شخص دوم برای نپذیرفتن اعتراض او میگوید: خودت هم همین خطا را مرتکب شدهای. گویا اگر او به تنهایی مرتکب آن شده بود خطا به حساب میآمد، اما حال که هر دو آن را انجام دادهاند، درست و صحیح است.» […]
- توقع«اینطوری راحتترم. رنج نمیکشم از اینکه دیگران وظایفشان را انجام نمیدهند. توقع نداشتن گرچه آخرش به تنهایی میرسد ولی روح و جسم آدم را آزاد میکند.»
- وقتی خلیفه کشی باب شود
- تازه خواندهام
-
26 ژوئن 2009 روی 9:35 ب.ظ
کاش از خودمان و خودش دور نباشیم لااقل!